Wojciech Ławnicki przetwarza materiały organiczne zebrane w Toskanii, na Sycylii i Teneryfie w obrazy monochromatyczne tj. monolityczne metastruktury koloru. Przez użycie światła dematerializuje ziemię, skały, minerały lub lawę wulkaniczną i dokonuje wizualnego przejścia od krajobrazów do świateł (pejzaży świetlnych).

Aby zobaczyć kształty na powierzchni ziemi, trzeba zbliżyć się do obrazów artysty. Widz powinien na początku zapomnieć o może nawet bardziej znaczących cechach jego prac, takich jak kolor, światło, materiał, i skoncentrować się na fakturze ziemi. Można podejrzewać, że artysta namalował lub wyrzeźbił kształty, ale w istocie stworzył tylko okoliczności, w których nieprzewidywalne formy mogą się swobodnie ujawnić. Artysta bardziej przypomina świadka, pośrednika pomiędzy krajobrazem a sztuką, który tylko stwarza warunki do twórczego procesu. Twórca staje się dyskretnym badaczem substancji organicznych, by odczytać nieoczywiste kształty z wielu perspektyw, wpisując całość w koło hermeneutyczne.

W. Ławnicki, Boccheggiano 1

Wojciech Ławnicki urodził się w Koninie (1981 r.). Mieszka i pracuje w Berlinie i Koninie. Jest absolwentem ASP w Poznaniu (2006 r.). Współtworzył Galerię Plastyfikatory w Luboniu k. Poznania (2003-2005) oraz Galerię Enter w Poznaniu (2005 r.). Współpracował z nomadycznym Barem Vulkan z Berlina, który był bazą spotkań dla filozoficznych dyskusji artystów oraz działań performatywnych w latach 2008-2009. Uczestnik międzynarodowych wystaw zbiorowych. Ma na swoim koncie kilka wystaw indywidualnych.

 

 

Komenatrze są wyłączone