Archiwum do 29 maja 2026

∆S | Wystawa prac Pauliny Kowalczyk

Galeria CKiS Wieża Ciśnień zaprasza na wystawę prac Pauliny Kowalczyk „∆S”.
To artystyczne działanie z uwzględnieniem specyfiki przestrzeni miejsca. Artystka za pomocą obiektów i materiałów stara się swoją wystawę zintegrować z miejscem ekspozycji i wejść z nim w dialog.

Tytuł wystawy zapisany jako „∆S” jest dość symboliczny i można go interpretować na kilka sposobów, zależnie od kontekstu pracy artystycznej. „∆” (delta) oznacza „zmianę” lub „różnicę” w czasie albo między stanami (to pojęcie pochodzi z matematyki i fizyki). „S” często oznacza różne rzeczy w zależności od dziedziny, np. w fizyce – entropię (miarę nieuporządkowania), w matematyce – sumę, w sztuce – „stan”, „system”, „strukturę”, „sens” itp.

Na wernisaż zapraszamy w piątek 8 maja o g. 18:00 do Galerii CKiS Wieża Ciśnień, wstęp wolny.

Wystawa będzie czynna do 29 maja w godzinach pracy Wieży. W kolejnych dniach obowiązuje bilet w cenie 10 zł, do kupienia w kasie DK Oskard, a także online. Bilet grupowy (od 15 osób) w cenie 7 zł.

Charakterystycznym elementem wystawy jest wykorzystanie przez autorkę różnych materiałów: ziemi, popiołu czy porcelanowych kości, aby wzmocnić ich materialny wymiar. Są to substancje niosące w sobie ślad przemiany: pozostałości procesów spalania czy mineralizacji.

Ten sposób obrazowania, uwzględniający kontekst architektoniczny i historyczny miejsca, stanowi próbę uchwycenia rzeczywistości nie jako gotowej struktury, lecz jako procesu prowadzącego do ostatecznej formy.

Prace prezentowane na wystawie Pauliny Kowalczyk powstały z wykorzystaniem różnorodnych materiałów i autorskich technik. Artystka sięga po ceramikę, w tym porcelanę z Limoges, oraz surową ziemię, a także po płótna o zróżnicowanych formatach. Duże tonda pokryte są Mousublack, pigmentem pochłaniającym niemal całe światło, natomiast mniejsze kompozycje malowane są z użyciem różnych pigmentów w technice własnej. Uzupełnieniem są wydruki na tkaninie typu szyfon velvet oraz obiekty wykonane z czarnej gliny.

Zachęcamy do zapoznania się z tekstem autorki o wystawie.

Tekst do przeczytania tutaj.

∆S

W wielu dawnych wyobrażeniach kosmogonicznych początek świata nie oznacza momentu nagłego powołania form do istnienia, lecz długotrwały proces ich wyłaniania się z materii pozostającej jeszcze w stanie pierwotnej nieokreśloności. Zanim pojawi się porządek kosmosu, istnieje przestrzeń zawieszenia – stan, w którym substancje i żywioły nie zostały jeszcze rozdzielone, a rzeczy nie przyjęły swoich stabilnych kształtów. W filozofii presokratejskiej opisywano go czasem jako apeiron – bezkresną, nieuformowaną zasadę świata, z której dopiero stopniowo wyłaniają się różnice i struktury. Do tej hipotetycznej fazy początku odwołują się prace prezentowane na wystawie, które kierują uwagę ku materii w stanie przejściowym: substancjom osiadającym, utleniającym się, rozpadającym
i ponownie gromadzącym w nowych układach. Świat nie jest tu ukazany jako gotowa struktura, lecz jako proces – pole powolnych przemian, w którym narodziny i rozpad stanowią dwa aspekty tego samego ruchu.

Paleta prac – chłodne błękity, popielate szarości i rdzawości – przywołuje jednocześnie wodne głębiny, kosmiczną pustkę oraz geologiczne warstwy osadu. Kolor funkcjonuje tu nie tyle jako opis powierzchni, ile jako wskaźnik stanu materii: jej temperatury, stopnia rozproszenia energii, momentu, w którym intensywność procesów zaczyna wygasać. Tytuł można rozumieć zarówno w sensie metaforycznym, jak i kosmologicznym – jako fazę, w której materia stopniowo stabilizuje się,
a z niejednorodnej masy zaczynają wyłaniać się pierwsze formy. Włączenie do prac ziemi, popiołu czy porcelanowych kości wzmacnia ich materialny wymiar. Są to substancje niosące w sobie ślad przemiany: pozostałości procesów spalania, sedymentacji czy mineralizacji. Ich obecność wprowadza perspektywę czasu głębokiego – skali, w której ludzkie doświadczenie staje się jedynie krótkim epizodem w długiej historii przemian materii.

Wystawę można więc odczytać jako próbę wyobrażenia momentu poprzedzającego stabilność rzeczy. To przestrzeń pomiędzy chaosem a formą, w której struktury dopiero zaczynają się wyłaniać,
a materia pozostaje jeszcze w stanie subtelnego, niemal niedostrzegalnego ruchu.

Paulina Kowalczyk

Paulina Kowalczyk

Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu (dyplom z grafiki warsztatowej i malarstwa) oraz filologii angielskiej. Artystka wizualna i kuratorka, doktor nauk technicznych. Zajmuje się głównie malarstwem i rysunkiem, ale interesują ją także działania intermedialne. W swoich realizacjach uwzględnia aspekt „site-specific” oraz „in situ”, a jej zainteresowania naukowe obejmują relacje sztuki, miejsca i odbiorcy w kontekście niekonwencjonalnych przestrzeni wystawienniczych. Uczestniczyła w ponad 100 wystawach zbiorowych i 40 indywidualnych w kraju i za granicą.

Swoje prace pokazywała m.in. we Włoszech, Francji, w Niemczech, Austrii, Czechach, Japonii, a jej obrazy znajdują się m.in. w kolekcjach: Galerii MBWA w Lesznie, Galerii Alphacentauri w Parmie, Stadtmuseum w St. Pölten, Galerii 33 w Ostrowie Wlkp. czy Muzeum Sztuki Współczesnej w Osace.

Obecnie pracuje na stanowisku adiunkta na Wydziale Architektury Politechniki Poznańskiej oraz współpracuje z Galerią MBWA w Lesznie.

„Interesuje mnie oscylowanie między biegunami:

światłem – ciemnością
entropią – negentropią
płaszczyzną – przestrzenią
ciszą – dźwiękiem
redukcją / kurczeniem – rozciąganiem
ruchem – bezruchem

Inspiruje mnie to, co się wydarza na styku zdarzeń, nieuchwytność. Moje realizacje dotykają procesualności i transformacji. Każda praca jest amalgamatem doświadczeń, przeczuć i niewiadomej.

Przerzucam mosty między wątkami. Jedna praca staje się punktem wyjścia dla drugiej” (PK).